
خواب چه غریب است با چشمانم
چون آسمان ِ این دیار ِ غربت
همه جا خاکستری !
می بارد وُ می بارد
ذهن ِ خسته ام رقص ِ تلخی می کند
در آغوش ِ مه ِ شبهای پائیزی
تلاطم در امواج ِ پرسش های بی جواب
خاکستری پیچ پیچ ِ مغزم را له می کند
گوش کن !
می شنوی ؟!
صدای چشمان ِ خیسم را
به همراه ِ آسمان ِ خاکستری ِ پائیز ؟
چه ضجه ای می زند قلبم
بوی ِ گیتار گرفته دل نوشته هایم
سیب ِ نقره ای در این همه خاکستری کجاست ؟
چه معرکه ای به پاست
من تنها ...
چه غریب است این جاده
من مردی همیشه مسافر
آسمان هم منتظر است
چشمانم در هجوم ِ بی امان ِ شعر وُ اشک
خیس می شوند
آه ، هر قدحی بادی سرد ...
بهزاد
۸/آبان/۱۳۸۸
۸/۸/۸۸