پاییز ِ دلواپسی ها

در رسوب ِ خاطره های ِ سکوت

از خیال ِ نفس های ِ سرد

آخرین نفس ها

نفس های پاییزی ِ برگ ِ چنار

زیر ِ رد ِ خاکستری ِ سیب ِ نقره ای

در گوشه کنار ِ حفره های ِ سیاه ِ شب

میان ِ سکوتی سرسام آور

غرق ِ در حسرتی شگرف

نفس بکش !

به حرمت ِ بلندای ِ شب ِ یلدا

به حرمت ِ ریشه های گره خورده

به حرمت ِ ...

بهزاد
۲۶/آذر/۱۳۸۸

آرامشی نقش می بندد بر سپیدی ِ برف ها

در این جاده های دلواپسی و انتظار

هُرم ِ نفس های مه چه سنگین است زیر ِ نگاه ِ غلیظ ِ پاییز !

و مرا که با خود به خوابی عمیق وُ هزار ساله می بّرَد 

بار ِ سنگین ِ این مه را تاب ِ رفتنم نیست

چه پارادوکسی رقم می خورد !

سنگینی ِ مه

آرامش ِ برف

...

باتلاقی از تناقضات

آرام آمد

به بندم کشید در این باتلاق

و مه ، که فریادم را در خود فرو بُرد

دست وُ پا می زنم و هر چه بیشتر غرق می شوم

کاش خواب بود این کابوس ِ نفس گیر

به آینه می نگرم که سپیدی ِ برگ های نقره ای ام را به رخ می کِشَد

و سیب ِ نقره ای که شاید آن سبز چنار ِ همیشگی نیست این روزها

شاید ...

بهزاد
۲۰/آذر/۱۳۸۸

امروز عصر  

آسمان در حالی بود

سپیدی وُ سیاهی در جنگ

آرامشی عجیب

و سپیدی سرافراز شد

سیاهی تاریک

هنوز پاییز است در این آرامش ِ بی همتا

همه ی آن زرد ها ، قرمز ها ، نارنجی ها

یا که

خاکستری ها

فراموش خورده اند 

در این همه سپیدی ...

قدم آهسته بر می دارم

با ردی نقره ای

در سپیدی ِ شب

هنوز می بارد

این یادگار ِ سرد ِ زمستان ...

بهزاد
۷/آذر/۱۳۸۸

موج می زند

در پس ِ ذهنم

خاطراتی خراش خورده

ابرهای تاریک

چشمانم را آهسته پارو می کنند

غرق می شوم

غرق ...

زمین دهان گشاده به نفرین

بر گودالی در برزخ ِ چرا ها

پاییز هم دیگر حرف هایش تکراری ست

از این همه پریشانی ِ بادها

درختان به گریه می لرزند

چه کنم با رد ِ پاهایی که برنگشته اند ؟

چه کنم ؟

تا به کِی عقربه های ساعت را عقب بکشم ؟

تا به کِی ؟

گستاخی ست طرح ِ این سوال ِ چرا ؟!

آهای قطاربان

با تو ام

صبر کن

صبر

سیب ِ نقره ای پیاده شود ...

بهزاد
۲/آذر/۱۳۸۸