
می بینی ام ؟!
به تماشا نشسته ام
با ردی نقره ای
و می نگرم آرام
پرواز ِ رهایی بخش ِ پرستو های مهاجر را
که شادمانه
از شکاف ِ روشن ِ ابر
عبور می کنند
و رنگین کمانی از باران
آذین بسته آسمان را
و سیب ِ نقره ای ام هم چنان می درخشد
پُر رَنگ
چونان شب های ِ سرد وُ مه آلود ِ پاییزی ِ ۸۷
یادت هست ؟!
هنوز ...
بهزاد
۶/امرداد/۱۳۸۹